Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Πέντε χρόνια Replica και ο Ανδρέας Αριστοτέλους – Γιάννης Κλειδέρης- Δήμητρα Μάρακα και Κατερίνα Παναγιωτοπούλου μιλάνε για όσα έζησαν και ζουν μαζί.

Φώτο: Δημοσθένης Ηλίας
Ανδρέας Αριστοτέλους
-Ποια είναι η αγαπημένη σου στιγμή στα πέντε αυτά χρόνια στην Replica;
Κάθε στιγμή στην Replica ήταν και είναι μια αγαπημένη μου στιγμή. Άλλωστε με τον Γιάννη γι αυτό κάναμε την Replica,  για να ζούμε ωραίες στιγμές. Όσο δύσκολες κι αν είναι μερικές φορές, πάντα βρίσκουμε τον τρόπο να γίνονται ωραίες αναμνήσεις. Θυμάμαι κάθε μας δουλειά. Από την πρώτη, μέχρι και το τώρα, την προετοιμασία της καινούριας παράστασης που σχεδιάζουμε.  Και τα παιδικά, που ήταν τρία χρόνια, και το stand up, και τις επιθεωρήσεις και τα μπαρ theather, και τα δράματά μας, και τον Λόρκα, και τις περιοδείες και τα αφιερώματα και την ταινία. Μπορώ να  γράφω μέχρι αύριο. Μέσα σε πέντε χρόνια μόνο έντονες και δυνατές στιγμές είχαμε και εμπειρίες. Άρα αυτά είναι καλά φυλαγμένα μέσα μου.
- Υπάρχει ανταπόκριση από τον κόσμο;
Ναι αμέ. Υπάρχουν έργα που πάνε καλύτερα απ’ ότι πιστεύαμε. Υπάρχουν έργα που πάνε μέτρια κι άλλα που πάνε κακά. Όπως όλους. Ρισκάρεις, το πιστεύεις και το αποτέλεσμα δεν το ξέρεις. Πέρσι για παράδειγμα δεν περίμενα την επιτυχία της Κόκκινης Αλήθειας. Ήρθε όμως και ήταν ανεπανάληπτο. Μια αποτυχία όσο αφορά την ανταπόκριση έχουμε και εμείς ευθύνη με τον Γιάννη αλλά και οι ηθοποιοί. Όπως μοιραζόμαστε την επιτυχία έτσι και την αποτυχία. Ίσως εμείς περισσότερο. Μερικές φορές μπορεί να έγιναν και λάθος διανομές ρόλων, ή λάθος έργα σε λάθος περίοδο, λάθος συνεργασίες, λάθος θέατρο. Όλα παίζουν. Τις περισσότερες φορές όμως κερδίσαμε το στοίχημα. Και το ευχάριστο είναι ότι οι επιτυχίες είναι πολύ περισσότερες. Με τον καιρό αποκτήσαμε και το δικό μας κοινό που έρχεται ότι και να κάνουμε. Άρα νιώθω ότι κάτι καταφέραμε και είμαστε πολύ τυχεροί.
-Γράφεις ειδικά για την Replica έργα;
Όχι πάντα. Για παράδειγμα η Κόκκινη Αλήθεια ήταν ένα έργο που έγραψα στα δεκαεπτά μου. Ακόμη και τα πρώτα δύο έργα που κάναμε, το «Ζιγκολό ετών 22» και το «Ένταση φυγής» ήταν έργα που είχα γράψει όσο ήμουν στην Κύπρο. Το περίεργο είναι με το «Πάρε την βαλίτσα σου» που έγραψα το 2009, το 2015 το έκανα Χ2 για την Replica και την επόμενη σεζόν χ3. Φυσικά έχω γράψει και αποκλειστικά για την Replica. Το «Παπάγια Club”, το «Οff-Ηλία», το «Πέφτει η νύχτα στο Πικέρμι» και τις διασκευές των παιδικών που κάναμε με τον Γιάννη, την «Τρίλιζα» κ.α. Με χαροποίει να γράφω αποκλειστικά έργα που είναι για την ομάδα μας. Φυσικά όταν ξεκινάει η παράσταση ξεχνάω εντελώς μα εντελώς ποιανού είναι το έργο.. απλά το ζούμε σαν κάτι ομαδικό..

Γιάννης Κλειδέρης

-Πως ξεκίνησε η ιδέα της Replica;
Ξεκίνησε εντελώς τυχαία όπως και η συνάντησή μας με τον Ανδρέα στο θέατρο. Με τον Ανδρέα είχαμε ταυτισμένες απόψεις και ιδέες γύρω από το θέμα «Ηθοποιός» και «συμπεριφορά των σκηνοθετών ως προς αυτών» και αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε αυτή την ομάδα προκειμένου να δημιουργούμε πραγματικά χωρίς αφεντικά και υπαλλήλους και βάζοντας τους συναδέλφους που συνεργάζονται κάθε φορά μαζί μας στην διαδικασία δημιουργίας , επαγγελματικά μεν, αλλά δημιουργίας και όχι τρόμο απέναντι στην δουλειά. Από την άλλη θέλαμε να δώσουμε στο κοινό ένα αυθεντικό θέατρο που θα το κατανοεί, αποφεύγοντας τους «ψευτοκουλτουρισμούς» και τα σχήματα που ο άλλος πρέπει να βρίσκεται στο μυαλό του σκηνοθέτη για να καταλάβει.
- Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε;
Οι δυσκολίες πολλές και συνεχείς. Μπορώ να πω ότι και σήμερα αντιμετωπίζουμε άπειρες δυσκολίες σε κάθε νέα μας παραγωγή με μεγαλύτερη απ’ όλες, την γραφειοκρατία και τις κλειστές πόρτες σε μικρούς θιάσους. Δυστυχώς στην Ελλάδα αν δεν είσαι «όνομα» δεν σου δίνουν καμία σημασία χωρίς να έχουν μπει στην διαδικασία να δουν δουλειά σου. Παρ όλα αυτά πιστεύω ότι όλες αυτές οι δυσκολίες είναι που μας εξελιχτούν και εμένα και τον Ανδρέα βοηθώντας μας να κάνουμε όλο και λιγότερα λάθη από παραγωγή σε παραγωγή.
- Τι διαφορετικό βλέπει το κοινό της Replica;
Αν και νομίζω ότι σχεδόν το απάντησα στην προηγούμενη απάντηση παρ όλα αυτά θα ήθελα να συμπληρώσω ότι το κοινό που παρακολουθεί την Replica βλέπει την αλήθεια πάνω απ’ όλα αλλά και τις νέες ιδέες και απόψεις νέων ανθρώπων, νέων δημιουργών οι οποίοι πατώντας πάνω στην σιγουριά των βάσεων του ελληνικού αλλά και του παγκόσμιου θεάτρου δίνουν μια φρέσκια ματιά ακόμη και σε κλασσικά έργα.

Δήμητρα Μάρακα
-Πόσο δύσκολο είναι η προετοιμασία μιας παράστασης;
Από την πρώτη μέρα που ξεκινάμε οι πρόβες  μέχρι την τελευταία μέρα της παράστασης όλη η ομάδα περνάει δυσκολίες ,σαφώς ο καθένας στον τομέα του. Ήδη από την αρχή είναι δύσκολο γιατί πρέπει να δέσεις μια ομάδα , ειδικά στην περίπτωση όταν μπαίνουν νέα μέλη. Πρέπει όλοι να γνωριστούμε τόσο όσο να υπάρχει εμπιστοσύνη στον καθένα, όχι μόνο για όταν βγουν στην παράσταση αλλά και στις προσωπικές μας σχέσεις. Από την πρώτη φορά πρέπει να είμαστε όλοι συγκεντρωμένοι να κάνουμε σωστά και γρήγορα τη δουλειά , βέβαια αυτό είναι το ιδανικό αλλά ποιος  νοιάζεται… το δικό μου πλέον χρέος στην ομάδα είναι ως βοηθός σκηνοθέτης , στο φωτισμό και στον ήχο ,εκεί είναι πιο δύσκολα τα πράγματα γιατί όλα εξαρτούνται από μένα αλλά θα λεγα και το αντίθετο. Γι αυτό το λόγο σωστό σε μια ομάδα δεν είναι μόνο να κοιτάζει ο καθένας  τη δουλειά του αλλά να προσπαθούν όλοι για όλα για το καλύτερο.
-Πέντε χρόνια, ποια εμπειρία σου έχει μείνει πιο έντονα;
Τα τελευταία πέντε χρόνια που βρίσκομαι στην ομάδα έχουν συμβεί πολλά ευχάριστα πράγματα  άλλα και λιγότερο ευχάριστα, πράγματα που περιμέναμε  και άλλα που δεν  ήταν στο πρόγραμμα .Με τα χρόνια όμως προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτεροι να διορθώνουμε τα τυχών λάθη μας και να μην ξανασυναντάμε καταστάσεις μπροστά μας που θα μας επηρεάσουν αρνητικά . Επειδή σαν άτομο όμως κρατάω τις ευχάριστες στιγμές  θα μπορούσα εγώ , ο Γιάννης , ο Αντρέας και η Κατερίνα να διηγηθούμε αμέτρητες ιστορίες και καταστάσεις που έχουν συμβεί στις πρόβες, πίσω στα παρασκήνια και πόσο μάλλον πάνω στη σκηνή. Μια αστεία περίπτωση που τη θυμούνται και τα παιδιά ακόμα είναι από τις πρώτες μας δουλειές στην παράσταση ‘’Ζιγκολό ετών 22’’ ,όταν εκτός από χρέη βοηθού σκηνοθέτη, είχα και ως floor manager , καθώς άλλαζα αντικείμενα στο σκοτάδι. Σε μια σκηνή ,καθώς έπεφτε σκοτάδι έπρεπε να μαζέψω κάτι τσάντες αλλά καθώς πήγα να φύγω ένιωσα να με πατάνε κάτι γόβες παπούτσια και δε μπορούσα να φύγω. Μετά το τέλος της σκηνής έφυγα τρέχοντας στον Αντρέα κάνοντας του παράπονα γιατί με πατούσε και δε με άφηνε να φύγω. Όπως είναι λογικό ποτέ ο Αντρέας δε φορούσε γόβες, αλλά πιο συγκεκριμένα σε αυτή τη σκηνή ήταν ξυπόλητος. Απλά έγινα ρεζίλι πάνω στο άγχος μου.

Κατερίνα Παναγιωτοπούλου
-Τι θα δούμε φέτος στο Πικέρμι;
Καταρχάς θέλω να πω ότι θεωρώ το έργο μας το φετινό "Πέφτει η νύχτα στο Πικέρμι", το καλύτερο έργο ,του φίλου μου πια και μετά συνεργάτη Αντρέα Αριστοτέλους, στο είδος αυτό που ασχολούμαστε με την ομάδα μας τρία χρόνια τώρα το bar theater. Μια πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση με πολύ χιούμορ ,γέλιο ,έξυπνες ατάκες και πολύ προβληματισμό για τις ανθρώπινες σχέσεις και τα ταμπού που μπορεί να έχει δημιουργήσει η κοινωνία στον άνθρωπο  Μια κοπέλα που προσπαθεί να κρύψει την πραγματική της ταυτότητα μπλέκει τον φίλο της σε μια ιστορία συγκάλυψης και τα πράγματα μεταξύ τους και με τους υπόλοιπους χαρακτήρες του έργου φτάνουν σε πολύ σουρεάλ καταστάσεις ...και όλα αυτά μέσα από την σκηνοθετική μάτια του Γιάννη Κλειδέρη...
-Πες μου δυο ατάκες από τα έργα που έκανες στην Replica που θυμάσαι και σε ακολουθούν;  

Μια ατάκα που μου έχει μείνει αρκετά είναι από την "Κόκκινη αλήθεια "που παίζαμε πέρσι στον χώρο Ασωμάτων .Υποδυόμουν μια νεαρή κοπέλα στην φυλακή ,την Ισμήνη η όποια έλεγε : «έμενα μου έλειψε η ελευθερία μου θέλω να βγω από αυτά τα σιδερά να ζήσω ελεύθερη.» Η δεύτερη λοιπόν είναι από την ταινία μας "Παπαγια club" που ήταν αρχικά γραμμένο για bar theater αλλά ο Αντρέας το διασκεύασε έτσι ώστε να γίνει ταινία. Η Πιπίνα λοιπόν ένας πολύ περίεργος χαρακτήρας που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η καριέρα της και η προβολή της. Μπαίνει στον χώρο με την αμπιγιεζ  της και της λέει:" την βαλίτσα εδώ .άχρηστη ε άχρηστη να χαθεί το μωβ κρινολίνο να ψαχνόμαστε" αυτή η ατάκα μου έχει μείνει  γιατί όταν  γυρίσαμε την συγκεκριμένη σκηνή δώδεκα με δεκατρείς  φορές διότι μας έπιανε νευρικό γέλιο με τον συνάδελφο Γιάννη κι από τότε έχει μείνει και την λέμε συνέχεια

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου